و جنوده ، فإنّ له من كلّ أمّة جنودا و أعوانا ، و رجلا و فرسانا . ( 14 ) و لا تكونوا كالمتكبّر على ابن أمهّ من غير ما فضل جعله اللّه فيه سوى ما الحقت العظمة بنفسه من عداوة الحسد ، و قدحت الحميّة في قلبه من نار الغضب ، و نفخ الشّيطان في أنفه من ريح الكبر الّذي أعقبه اللّه به النّدامة ، و ألزمه آثام القاتلين إلى يوم القيامة . ( 15 ) ألا و قد أمعنتم في البغي ، و أفسدتم في الأرض ، مصارحة للهّ بالمناصبة ، و مبارزة للمؤمنين بالمحاربة . ( 16 ) فاللهّ اللّه في كبر الحميّة و فخر الجاهليّة فإنهّ ملاقح الشّنآن ، و منافخ الشّيطان ، سلاح داران ميان شما و ميان دشمن شما ، ابليس و لشكرهاى او ، بدرستى كه مر او را از هر قومى لشكرها است و ياران ، و پيادگان و سواران . ( 14 ) و مباشيد همچو آن كس كه تكبّر كننده بود بر پسر مادر خود ، يعنى هابيل و قابيل ، بى آنك فضلى گردانيده باشد خدا در او ، بجز آنچه فرا رسانيده‌اند [ تكبّر و ] بزرگى به نفس او ، از دشمنى [ يى كه ناشى شده بود او را از ] حسد ، و بر افروخت حميّت در دل او از آتش خشم ، و در دميد شيطان در بينى او از باد و بوى كبر آنك در پس آورد او را خدا پشيمانى ، و لازم گردانيد او را بزه‌هاى همهء كشندگان وا روز قيامت . ( 15 ) بدان و بدرستى كه مبالغه كرديد در ظلم و ستم ، و تباه شديد در زمين [ در حال ] آشكارا كردن جنگ مر خدا را به عداوت [ و دشمنى ] ، و پيش دستى كردن مر مؤمنان را به حرب كردن . ( 16 ) پس بپرهيزيد از عذاب [ خدا ] در كبر حميّت ، و بزرگى جاهليّت بدرستى كه آن گشن هاى دشمنى است ، و [ جاى ] دميدن شياطين است ،